The debt of goodness we owe to those who gave for us, above all our parents. It can never be paid in full. It is a duty we bow our heads and accept, or is it?
หนี้บุญคุณที่เรามีต่อผู้ที่เสียสละเพื่อเรา โดยเฉพาะพ่อแม่ มันไม่มีวันชำระได้ครบถ้วน มันคือหน้าที่ที่เราก้มหน้ารับเอาไว้ หรือว่าไม่ใช่?
Bizim için fedakârlık yapanlara, en çok da ailemize olan iyilik borcu. Asla tamamen ödenemez. Başımızı eğip kabul ettiğimiz bir görevdir; midir?